In Aristotelis Categorias

In Aristotelis Categorias Anonymous Sponsor The Owner of the Archimedes Palimpsest Responsible for primary transcription (Dublin Core creator) Marwan Rashed Responsible for primary transcription (Dublin Core creator) Natalie Tchernetska Responsible for primary transcription (Dublin Core creator) David Sedley Responsible for primary transcription (Dublin Core creator) Nigel Wilson Responsible for primary transcription (Dublin Core creator) Robert Sharples Contributor Reviel Netz Contributor Alexander Lee Contributor Doug Emery Contributor William Noel Contributor Michael Toth Owner of the Archimedes Palimpsest 2010

Licensed for use under Creative Commons Attribution 3.0 Unported, license http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/legalcode.

It is requested that copies of any published articles based on the information in this data set be sent to The Curator of Manuscripts, The Walters Art Museum, 600 North Charles Street, Baltimore MD 21201.

Privately owned parchment codex: "The Archimedes Palimpsest". Multispectral Digital Image Product of the Archimedes Palimpsest (The Owner of the Archimedes Palimpsest, 2008). Christie’s New York, 29th October 1998 Sale, no. 9058, The Archimedes Palimpsest. A. Papadopoulos-Kerameus, Hierosolymitike Bibliotheke, vol. 4 (St Petersburg, 1899), 329–331, MS 355. 10th Century Manuscript 13th Century Manuscript Archimedes Palimpsest Byzantine Manuscript Content: Against Diondas Content: Against Timandros Content: Archimedes Content: Aristotle Content: Categories Content: Hyperides Content: J. L. Heiberg Content: Method Content: On Floating Bodies Content: On Spiral Lines Content: On the Equilibrium of Planes Content: On the Measurement of the Circle Content: On the Sphere and Cylinder Content: Stomachion Foliation scheme: Undertext foliation, ordered by sequence of undertext Foliation scheme: Undertext foliation, ordered by sequence of columnar undertext Greek Manuscript J. L. Heiberg Parchment Manuscript Private Collection accented ancient Greek in Unicode-C Greek characters English Latin Content: Aristotle Content: Categories Archimedes Palimpsest Greek Manuscript Byzantine Manuscript Parchment Manuscript 13th Century Manuscript 10th Century Manuscript Private Collection Foliation scheme: Undertext foliation, ordered by sequence of undertext μόνον, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν κατηγορουμένων ἐπεὶ γὰρ ν τῶν καθ’ ὑποκειμένου το ἐν τῶι τί ἐστιν κατηγορεῖσθαι ἐν ὑποκειμένωι τι κατὰ πάντων τῶν ὑπὸ τοῦτο κατηγορεῖσθαι. ἀλλ’ εἰ τοῦτο ἐξ ἀνάγκης, ἐπεὶ τι κατά τινος, κατηγορεῖται κα θ’ ὑποκειμένου, ἄλλα δέ τινα κατηγορεῖται τοῦ κατη γορουμένου, καὶ ταῦτα καθ’ ὑποκειμένου ἐστίν, ἀλλὰ ταῦτα καὶ κατὰ τοῦ πρώτου ληφθέντος καὶ καθ’ ὑ ποκειμένου ῥηθήσεται. οἷον κατὰ Σωκράτους κα τηγορεῖται ὁ ἄνθρωπος καθ’ ὑποκειμένου. ἐν γὰρ τῷ τί ἐστιν Σωκράτης ἐροῦμεν ὅτι ἄνθρωπος, καὶ πᾶσιν τοῖς κατὰ μέρος ἀνθρώποις ἐν τῷ τί ἐστιν κ ται ὁ ἄνθρωπος. πάλιν δὲ καὶ τοῦ ἀνθρώ που κατηγορεῖται τὸ ζῷον καθ’ ὑποκειμένου. ἐν γὰρ τῷ τί ἐστιν ἄνθρωπός φαμεν ὅτι ζῷον. καὶ παντὸς ἀνθρώπου ἐν τῷ τί ἐστιν κατηγορεῖται τὸ ζῷον κα ὑγιὲς κατηγορεῖται τὸ ζῷο ν καθ’ ὑποκειμένου. ζῷον γάρ ἐστιν καὶ Σωκράτης καὶ κατὰ πάντων τῶν κατὰ μέρος ῥηθείη ἂν τὸ ζῷον. ἀπὸ κοινοῦ τοίνυν ἀκούομεν τὸ “ὡς καθ’ ὑποκει μένου”. οὔτε γὰρ ὅταν ἕτερον καθ’ ἑτέρου κατηγορεῖ ται καθ’ ὑποκειμένου, οὔτε πάλιν ὅσα κατὰ τοῦ κα τηγορουμένου ὡς ἔτυχεν κατηγορεῖται, ἀλλὰ ὅσα ὡς καθ’ ὑποκειμένου κατὰ τοῦ κατηγορουμένου. λέ γεται γὰρ οὕτως ἐχόντων “πάντα καὶ καθ’ ὑποκειμένου ῥηθήσεται”. πρὸς δὴ ταῦτα πολυθρύλλητον ἀπορίαν ὁ Νικόστρατος προσάγων γράφει ταυτ εδ τη τις ἐκεῖνο λέγειν, ὅ τινες εἰώθασιν ἀπο ροῦντες λέγειν, ὅτι ἄρα συμβήσεται ἕνεκά γε τοῦ εἰρημένου τοῦτο, τὸν Ἀρίσταρχον γραμματικὸν εἶναι, τὴν δὲ γραμματικὴν ἐπιστήμην, καὶ τὸν Ἀρίσταρχον ἄρα ἐπιστήμην εἶναι εἶναι τὸ λευκὸν χρῶμα, εἶναι δὲ τὸ ἱμάτιον λευκόν, τὸ ἄρα ἱμάτιον χρῶμά εἶναι. διττῶς δὲ τὸ λευκὸν εἴ ληφεν Ἀριστοτέλης, ὅτι οὐχ ἁπλῶς τὰ κατηγορούμενα ἔφη, ἀλλὰ προσέθηκε τὸ “καθ’ ὑποκειμένου” ὅτι οὐκ ἔχει τῶι ὑποκειμένῳ παραληφθεν Ἀρίσταρχος γραμματικός ἐστιν τὸ τὸ ἱμάτιον λευκόν ἐστιν τῶν καθ’ ὑποκειμένου λεγομέ νων ἐστὶν τῷ παρειλημμένῳ, ἀλλὰ τῶν ἐν ὑποκει μένῳ ὄντων. καὶ γὰρ τὸ λευκὸν ἐν τῷ ἱματίῳ ᾗ ἱματίῳ καὶ ἡ γραμματικὴ ἐν τῇ Ἀριστάρχου ψυχῇ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστίν. ἀλλὰ εἶδος, φησίν, ἐπὶ τῶν κα θ’ ὑποκειμένου λεγομένων ἐστίν, εὐθύνων τὸν λό γον ὡς ἐπὶ τούτου· ὁ Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστιν, ὁ δὲ ἄνθρωπος εἶδός ἐστιν, ὁ ἄρα Σωκράτης εἶδός ἐστιν. καθ’ ὑποκειμέ νου κατηγορεῖται τοῦ Σωκράτους τα τοῦ ἀνθρώπου ὁμοίως καθ’ ὑποκειμένου, καὶ ὑποκείμενον μὲν αὐτὸς λέγει τὸ κατηγορούμενον κατηγορουμένου τοῦ Σωκράτους κατὰ τοῦ Σωκράτους λέγεσθαι. τὸ γὰρ εἶδος μενον κατὰ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ κατ κατηγορουμένου τοῦ καθόλου ου κατηγορεῖται που γ γὰρ τῆς ἄλλης ητων παντ ἐρρήθη γὰρ ὑποκειμένου κατηγορεῖται κατηγορεῖται τοῦ ὑποκειμένου ὑποκειμεν ἔχει λόγον κατηγορεῖται. τὸ δὲ φάναι τὸν ἄνθρωπον εἶδος τῇ δε (ζῷον γάρ τι) οὐκ ἐν τῷ τί ἐστιν ποιοῦσι την κατηγορίαν. οὐ γὰρ ἐν τῷ τί ἐστιν ἄνθρωπος εἴποιμεν ἂν εἶδος, ἀλλὰ ζῷον. οὐδ’ ἐν τῷ τί ἐστι ζῷον εἴποιμεν ἂν γένος, ἀλλ’ οὐσίαν ἔμψυχον. τὸ δὲ εἶδος φάναι τὸν ἄνθρωπον ἢ γένος τὸ ζῷον ἄλλως τι συμβεβηκὸς κα τηγοροῦντές φαμεν, οὐχὶ ὑπάρχον τι πρᾶγμα δη λοῦντες τῷ ὑποκειμένῳ. ἀλλὰ τὴν κοινότητα καὶ τὴν κοινήν σχέσιν προσαγορεύομεν εἶδος. ἡ δὲ κο ινότης συμβέβηκεν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ καθὸ κατὰ πλειόνων ἦν. περιεκτικὸν δὲ τὸ τί ἐστιν οὗ κατη γορεῖται. οὐ γάρ ἐστιν ὁ ἄνθρωπος κοινότης. καὶ πάλιν ὅτι τοῦτο ζῷον γένος ἔχει κατὰ τὴν κοινὴν σχέσιν αὐ τοῦ δηλοῦμεν διὰ τὸ γένος φάναι κατέχειν διαφορὰς ὑπ’ αὐτὸ οὔσας, ὥστε συμβεβηκὸς κατηγοροῦμεν γένος λέγοντες τὸ ζῷον καὶ εἶδος τὸν ἄνθρωπον. ἀλλ αι ἐστιν καὶ ἐν τοῖς καθ’ ὑποκειμένου κατηγο ρεῖται. ἐκεῖνα μὲν γάρ ἅ φησι Βόηθος οὐ προσῆκεν ὑποτυγχάνειν πρὸς τὰ λεχθέντα ὑποδείγματα, ὅτι τὸ ζῷον κατὰ τοῦ ἀνθρώπου λέγεται ὡσὰν καθ’ ὑπο κειμένου· οὐδὲ γὰρ ὑπόκειταί τι τούτων τῶν γενικῶν. ῥητέον γὰρ ὅτι ὥσ κέχρηται, ἐπειδὴ περὶ τῶν ὑφεστηκότων καὶ ὄντων αὐτῶν νῦν λέγει καὶ ἐν μηδενὶ ἑτέρωι ὑφεστηκότων, ἀλλ’ ὡς ὁ Πλάτων τὰς ἰδέας ἐσημειοῦτο καὶ ἄλλοι. ψευδὴς πρότασις ἡ “ὁ ἄνθρωπος εἶδος” καὶ ἡ “τὸ ζῷον γένος”. δεῖ γὰρ λαμβάνειν ἐπὶ τῶν καθ’ ὑποκειμένου κα τηγορουμένων κατηγορίας καθόλου ὡς καθόλου ἔχον, “πᾶς ἄνθρωπος ζῷον. ἡ δὲ “πᾶς ἄνθρωπος εἶδος” καὶ ἡ “πᾶν ζῷον γέ νος” ψευδεῖς. διὸ ἀληθεῖς οὐδ’ ἀόριστοι προτάσεις ἡ “τὸ ζῷον γένος ἐστί” καὶ “ὁ ἄνθρωπος εἶδος”. ἐχρῆν γὰρ οὕτω γε τὴν ἑτέραν τῶν διωρισμένων εἶναι ἀληθῆ. τοῦτο γὰρ αἴτιον καὶ τοῦ τὴν ἀδιόριστον εἶναι ἀληθῆ. ψευδὴς γὰρ καὶ ἡ “πᾶν ζῷον γένος” ἐστίν, ὁ γὰρ τὶς ἄνθρωπος ζῷον μέν, οὐ μὴν γένος, καὶ ἡ “τὶ ζῷον γένος ἐστὶ” διὰ τὸ αὐτό· τὶ γὰρ ζῷόν ἐστιν ὁ τὶς ἄνθρωπος. ὁμοίως δὲ ψευδὴς καὶ ἡ “πᾶς ἄνθρωπος εἶδος” καὶ ἡ “τὶς ἄν θρωπος εἶδος”. οὐ γὰρ εἶδος ὁ τὶς ἄνθρωπος, ἄνθρ ωπος ὤν. λέγεται δ’ ἐν τοῖς Περὶ ἑρμηνείας τίνες εἰσὶν τοιαῦται προτάσεις. ἀνάγκη οὖν, τῆς πρώτης κατη γορίας καθ’ ὑποκειμένου λεγομένης παντὸς τοῦ κατηγορουμένου κατηγορουμένου, κατὰ παντὸς καὶ τοῦ ὑποκειμένου κατηγορεῖσθαι. ὅσα γὰρ ἂν κατὰ τοῦ κατηγορουμένου παντὸς λέγηται, ταῦ τα καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου ῥηθήσεται. ἀλλὰ πῶς κατὰ μὲν παντὸς ἀνθρώπου οὐ λέγεται τὸ εἶδος, κα τὰ δὲ τοῦ ἀνθρώπου λέγεται; οὐχὶ κατὰ παντὸς λέγεται ὁ ἄνθρωπος τῶν κατὰ μέρος; ἀλλ’ ᾗ κοινότης ἦν. καθὸ γὰρ κοινότης ἐστὶν ἄνθρωπος εἶδος λέγεται. ἀλλὰ κατὰ τοῦ ζῴου κατηγορεῖται τὸ ἔνυγρον καὶ τὸ πτε ρόπορον καὶ τὸ τετράπουν, φασίν, οὐκέτι δὲ τούτων τι κατηγορεῖται καὶ κατὰ τοῦ ἀνθρώπου. οὐδὲ ταῦ τα ἀποροῦντες ἐοίκασιν ἀγνοεῖν ὅ τι ποτέ ἐστι τὸ καθ’ ὑποκειμένου. τὸ γὰρ τετράπουν καὶ τὰ εἰρη μένα κατηγορεῖται τοῦ ζῴου οὐχ ὡς καθ’ ὑποκει μένου ἀλλ’ ὡς περιεχόμενα ὑπ’ αὐτοῦ, καὶ εἰδοποιά ἐστιν τοῦ ζῴου. δεῖ δὲ ἐπὶ πλέον τὰ καθ’ ὑποκειμένου κατηγορούμενα εἶναι τοῦ ὑποκειμένου, εἰ γενικώτερα ἄλλα ἄλλων εἰδῶν, ὄντων αὐτῶν ἢ ἀτόμων ἢ τῶν εἰδικωτά των π ρ ην δὲ ἄλληλ φ καθ’ ἑτέρου κατηγορεῖσθαι οὐ γὰρ τὰ καθ’ ὑποκειμένου κατηγορούμενα καθ’ ἑτέ ρου ἑαυτῶν κατηγορεῖσθαι, ἀλλὰ τοῦ αὐτοῦ αν την τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον κατηγορεῖται οὐχ ὡς ζῷον, καὶ τoῦ ἵππου οὐ ζῷον ὡς ζῷον. δὲ καὶ τὸ χρῶμα τοῦ λευκοῦ ὡς χρώματος πάν τα τὰ γένη κατηγορεῖται καθ δ ἑτέραν ν οὐκ ἂν λέγοιτο καθ’ ἑτέρου κατηγο ρεῖσθαι, διὰ τὸ τὸν αὐτὸν λόγον ἐπιδέχεσθαι τῷ κατη γορουμένωι τὸ ὑποκείμενον. τὸν γὰρ αὐτὸν λό γον ἐπιδεχόμενον τὸ αὐτό ἐστιν τῷ εἴδει, τινὰ δὲ τρό πον ἕτερον καθ’ ἑτέρου κατηγορεῖται. πρὸς δὲ ταῦ τά φαμεν ὅτι εἰ καὶ τοῦ ἀνθρώπου κατηγορεῖ ται τὸ ζῷον ὡς ζῷον, ἀλλὰ δεῖ τὴν διαφορὰν ὁρᾶν τοῦ ἀκατατάκτου καὶ τοῦ κατατεταγμένου. ἕτε ρον δήπου τὸ ἀκατάτακτον τοῦ κατατεταγμένου. ἔλαττον γὰρ τὸ καταταχθὲν τοῦ κατατάκτου ἀκατατάκτου , οὐδὲ προσθῆκαι τῷ ζῴῳ τὸ λογικὸν καὶ θνητόν, ἀλλὰ διαιρέσεις μὲν αὐτοῦ δύο κατα τάξεις δὲ εἴς τινα ὧν ἔστιν αὐτὸ κατηγορεῖσθαι, ὡς τὸ ζῷον τοῦ ἀνθρώπου τὸ ἀκατάτακτον τοῦ κατα τεταγμένου τ ἑτερν γεγονὸς κατατα χθέντος θη δε ν κατα τὸ γὰρ τοι καθ’ ὑποκειμένου ενο τ κατηγορουμ ὑπο την αἱ τοι καθ’ ὑποκειμένου λέγεσθαι ὄν ομα φωνὴ σημαντικὴ περί τινων σημαινο μένων δὲ τὰ σημαντικά τινων ὀνόματα ε ταὐτὸ δυνή σεται κατηγορουμένοις τινῶν. οὐ δεῖ δὲ λανθάνειν ἡμᾶς ὅτι Ἀνδρονίκῳ καὶ ἄλλοις ἐδόκει μὴ μόνον τὰ ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενα καθ’ ὑποκειμένου κατηγορεῖσθαι, ἀλλ’ ἤδη καὶ ἕτερα, ὥσπερ τὸ μουσικὸν κατὰ Ἀριστοξένου καὶ τὸ γραμματικὸν κατὰ Ἀριστάρχου καθ’ ὑποκειμένου κατηγορεῖσθαι, καὶ Ἀθηναῖος κατὰ Σωκράτους. ἴσως συμπεριληπτέον καὶ ταῦτα. πάντα μὲν γὰρ καθ’ ὑποκειμένου ἐν τῷ τί ἐστι λέγεσθαι, ἀλλ’ εἴπερ καὶ καθ’ ὑποκειμένου λέγεσθαι ὅσα λέγομεν κατηγοροῦν τές τινος, ἐκεῖνο εἶναι. Ἀθηναῖον γὰρ εἶναι τὸν Σωκράτη εἶναι καὶ μουσικὸν εἶναι Ἀριστόξενον καὶ γραμματικὸν εἶναι Ἀρίσταρχον, περιπατεῖν δὲ καὶ καθεύδειν οὐκέτι ταῦτα εἶναι. πάλιν δ’ ὅσα περ τούτων κατηγορεῖται, λεγόντων ἡμῶν ταῦτα ἐκεῖνα εἶναι, καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου ῥηθήσεται, οἷον Ἀρίσταρχος γραμματικός, ὁ δὲ γραμματικὸς ἐπι στήμων, καθ’ ὑποκειμένου δὲ κατηγορεῖται γραμματικὸς κατὰ Ἀριστάρχου, τὸ ἐπιστή μων καὶ κατὰ Ἀριστάρχου ῥηθήσεται ὁμοίως δὲ καὶ κατὰ παντὸς γραμματικοῦ καὶ κατὰ παντὸς μουσικοῦ. ὅταν μέντοι τὸ σῶμα λέγηται λευ κόν, τὸ λευκὸν φήσομεν δύο σημαίνειν, καὶ τὸ χρῶ μα καὶ τὸ κεχρωσμένον. κατηγορεῖται δὲ οὐχ ἡ λευκό της κατὰ τοῦ σώματος, οὐ γάρ ἐστι λευκότης τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὸ ἀπὸ ταύτης ποιόν, ὁμωνύμως καλούμενον λευκόν, οὐδὲ τὸ χρῶμα ἔστιν κατηγορεῖσθαι τοῦ σώ ματος, ἀλλὰ τὸ κεχρωσμένον ἔστιν. πεπληρωμένων δὲ τούτων, καὶ σαφοῦς γεγονότος τοῦ καθ’ ὑποκειμέ νου καὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένωι καὶ τίνι ταῦτ’ ἀλλή λων διαφέρει, ἑπόμενον ἂν εἴη δεῖξαι τὸ τῆς με θόδου καθ’ ἣν πεποίηται τὴν διαίρεσιν ὥστε πάν τα περιλαμβάνειν τὰ ὄντα. παραστησαι γενομένων διαιρέσεων τῆς τε εἰς τέσσαρα μεθόδου, κἂν γένοιτο εἰς ὀλιγώτερα, τῆς δὲ εἰς δέκα μεθόδου , περὶ μὲν τῆς εἰς δέκα πλει τῆς εἰς τέσσαρα ἐπιστημονικώτερον οὐ κ ἐπεσκέψαντο, οἱ μὲν τῷ μὴ ξυνεῖναι τοῦ φιλοσό φου τὸ βούλημα, ἐπειδὴ διαίρεσιν ποιεῖται μέ θοδον διττὴν γεγενῆσθαι ὑποστησάμενος, πρώ την μὲν τὴν εἰς ὀλίγα μέθοδον ἢ ὀλίγιστα ἢ εἰς ὀλι γώτερα, δευτέραν δὲ εἰς ὡς πλεῖστα μέθοδον ἢ εἰς πολλὰ ἢ εἰς πλείονα. ὅθεν εἰ ἡμεῖς ἐν διαιρέσει ενεστιν τῇ ἀνάγκῃ τοῦ πράγματος . ἔστι τις μέθοδος διαλεκτικὴ τοιαύτη· δυοῖν κατηγορηθέντων ἑνὸς πράγματος, ἔτι δὲ περὶ τοῦ πράγματος, καὶ αὐτὰ δύο καὶ ἀληθῆ ἀναφαίνονται καὶ δῆλον ἡ ἀλήθεια θεωρεῖται. γὰρ δο ἄλλου δὲ ἄλλην ἐκκρίνοντος αἵρεσιν δεῖ ἄλλον καὶ ἄλλον τρόπον γε νέσθαι ἀληθεῖς καὶ τὰς προτάσεις. σαφέστερον δὲ τὸ λεγόμενον διὰ παραδείγματος ἐπὶ τοῦ κόσμου, καθ’ οὗ φασί τινες τὸ γενητὸν καὶ φθαρτόν. κατὰ γὰρ τοῦ κόσμου δυεῖν κατηγορουμένων τοῦ φθαρτοῦ καὶ τοῦ γενητοῦ, τέτταρες περὶ τοῦ κόσμου προτάσεις καὶ ζητήσεις γεγόνασιν, ὧν μία μὲν ἀληθής, τῷ δὲ ἄλλους ἄλλης προστῆναι πᾶσαι ἀλη θεῖς ἐφάνησάν τισι, καὶ πάλιν ἅπασαι ψευδεῖς. ἢ γὰρ γενητός ἐστι καὶ φθαρτὸς ὡς τοῖς ἀπὸ Ζήνωνος ἐδόκει, ἢ οὔτε γενητὸς οὔτε φθαρτὸς ὡς τῶι Ἀριστο τέλει ἔδοξεν, καὶ τῷ Πλάτωνι ὥς τινες οἴονται, ἢ γενη τὸς μὲν ἄφθαρτος δέ, ὡς ἔνιοι τῶν Πυθαγορείων, καὶ Πλάτωνα δέ τινες οὕτω φέρεσθαι νομίζουσιν, ἢ ἀγένητός ἐστι φθαρτὸς δέ. καὶ γὰρ εἰ μηδεὶς ταύτης προέστη τῆς αἱρέσεως, ἀλλ’ ἥ γε πρότασις ἔστιν, ὥστε εἶναι ἁπάσας τέσσαρας. τὸ δ’ αὐτὸ συμβαίνει καὶ κατὰ δυοῖν ἑνὸς κατηγορηθέντος. τέτταρες γὰρ καὶ οὕτως τελοῦνται προτάσεις. τοῦ γὰρ κε νοῦ δοκοῦντος εἶναι τόπου ἐστερημένου σώματος, λαβόντες τὸ ἐντὸς καὶ τὸ ἐκτὸς τοῦ κόσμου ὡς δύο, φήσομεν, τοῦ κενοῦ ἑνὸς κατὰ δυεῖν φερομένου, τέσ σαρας γενέσθαι κατὰ διαίρεσιν προτάσεις, ἢ ἐκτὸς καὶ ἐντὸς τοῦ κόσμου εἶναι κενὸν ὡς Δημο κρίτωι τε καὶ Ἐπικούρωι ἤρεσκεν, ἢ οὔτ’ ἐντὸς οὔτε ἐκτὸς ὡς Ἀριστοτέλει καὶ Πλάτωνι, ἢ ἐκτὸς μὲν ἐντὸς δὲ οὔ καθάπερ Στράτωνι ἔδοξεν. ταύτης οὖν τῆς μεθόδου τῆι προτέραι πιστ η εἰς διαίρεσιν ἐπει δὰν γὰρ οὕτω κατηγορῆται, καὶ τέτταρας προτάσεις, ἐν ταῖς τέσσαρσι τὰ πάντα περιέλαβες. ὅταν γὰρ καθ’ ὑποκειμένου καὶ ἐν ὑποκειμένῳ κατηγορῆται τοῦ ὄντος, φησὶν τὸ ὂν ἅπαν ἢ καθ’ ὑποκειμένου τι νὸς λέγεσθαι καὶ ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι, ἢ μήτε καθ’ ὑπο κειμένου τινὸς λέγεσθαι μήτε ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι, ἢ ἐν ὑποκειμένῳ μὲν εἶναι, καθ’ ὑποκειμένου δὲ μηδενὸς λέγεσθαι, ἢ καθ’ ὑποκειμένου μὲν λέγεσθαι, ἐν ὑποκει μένῳ δὲ μηδενὶ εἶναι. ὃ γὰρ ἂν λάβῃς τῶν ὄντων, τὰς προ τάσεις , ἔσται τὸ ἀληθὲς περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν, καὶ οὕτως ἐν ταῖς τέσσαρσιν ταῦτα περιείληπται. τὸ μὲν δὴ τῆς μεθό δου τοῦτο· αἴτιον δὲ τοῦ μὴ διαφυγεῖν τι τὸ κατὰ ἀπό φασιν προσενηνέχθαι τινά, καὶ μάλιστα τὴν μίαν καθ’ ἣν οὔτε καθ’ ὑποκειμένου λέγεσθαι οὔτε ἐν ὑπο κειμένῳ φησὶν εἶναί τινα. ὥσπερ γὰρ εἰ πάντων ἔφη τῶν ὄντων τὰ μὲν εἶναι ἵππους, τὰ δὲ ἄλλα τι νά, ἀλλὰ πάντ’ ἔθηκεν παν τὰ μὲν τῷ οἰκείῳ εἴδει, τὰ δὲ ἀποφάσκων, οὕτω καὶ γένει τὰ μὲν θείς, τὰ δὲ ἀποφήσας, οὐδ’ ἐν τῷ αὐτῷ, τὰ τέσσαρα λείπει. γένοιτο δ’ ἂν τοῦτο κατάδηλον τι τὰ ὄντα πάντα ἢ κατ’ εἶδος ἢ κατὰ . δὲν γὰρ ἂν εὕροις ὅτι μὴ κατὰ τὴν τοιαύτην τομὴν